Uwielbiam twórczość
Magdaleny Kordel, z wielkim napięciem przeczytałam wszystkie jej
książki. Cenię ją za optymizm, umiejętność kreowania
realistycznych postaci oraz przesłanie, które niesie każda z jej
powieści. Muszę jednak przyznać, że Córka wiatrów nie od
początku przypadła mi do gustu. W swoich wcześniejszych książkach
Magdalena Kordel często nawiązywała do przeszłości oraz
przedmiotów z duszą, które miały wpływ na życie współczesnych
bohaterów. Córka wiatrów
to pierwsza powieść, w której autorka całkowicie skupiła
się na czasach minionych. Jej akcja rozgrywa się po nieudanym
powstaniu listopadowym, które miało miejsce w latach 1830-1831.
Długo nie potrafiłam znaleźć w tej książce nic fascynującego,
akcja rozgrywała się dość wolno. Mieliśmy Jana, który
przyjechał do Konstancji, młodo owdowiałej kobiety samodzielnie
zarządzającej ogromnym majątkiem. Mężczyzna podpadł pewnej
osobie, która wyzwała go na pojedynek. Przybliżono też postać
Dionizego, teścia lekarza. Generalnie początek Córki wiatrów
wiał straszną nudą. Na szczęście sytuacja uległa poprawie i z
czystym sumieniem mogę przyznać książce wysoką notę.
