Zacznę od tego, że
przez te skróty imion przed nazwiskiem, byłam przekonana, że mam
do czynienia z szóstym tomem serii Keeland i sceptycznie
podchodziłam do lektury tej książki. Przyzwyczaiłam się bowiem,
że te wszystkie cykle są o bad boyach i wieje od nich nudą oraz
powtarzalnością. Na szczęście po dłuższej chwili namysłu i
chłodnej kąpieli moje zdolności percepcyjne powróciły.
Zorientowałam się wówczas, że Bossman nie jest żadną
częścią sagi. Zaś VI Keeland to pisarka. Czym ujęła mnie ta
książka?
